Wat gebeurt er wanneer hulpverlening deze blogs leest… en zwijgt?

De stilte aan de andere kant

Er is iets dat mij de laatste tijd steeds vaker bezighoudt.
Mijn inbox stroomt vol.
Met mails.
Met DM’s.
Met verhalen van slachtoffers.

Mensen die schrijven:

“Ik dacht dat ik gek werd.”
“Ik dacht dat ik de enige was.”
“Eindelijk leest iemand wat ik al die jaren probeerde uit te leggen.”
“Waarom zeggen ze dat ik in een vechtscheiding zit, waarom zien ze niet hoe erg ze er naast zitten?”

En begrijp me niet verkeerd:
ik ben daar oprecht dankbaar voor, want elke boodschap betekent dat iemand zich minder alleen voelt.

Maar tegelijkertijd merk ik iets anders.

Het is stil.

Angstaanjagend stil.

Niet aan de kant van slachtoffers.
Maar aan de kant van hulpverlening, jeugdzorg, instanties, gedragswetenschappers, systeemtherapeuten, gezinswerkers.

De groep die ik óók probeer te bereiken en dus vraag ik me steeds vaker af:

Lezen jullie dit?
En als jullie het lezen… wat gebeurt er dan?

🧩 Wat gebeurt er aan de andere kant?

Leggen jullie het naast je neer?
Voelt het te groot?
Te zwart-wit?
Te confronterend?
Of herkennen jullie juist dingen, maar weten jullie niet goed wat je ermee moet?

Ik weet het simpelweg niet, mijn blogs zijn bewust geschreven zodat hulpverleners ze kunnen vinden.

De SEO is daarop ingericht.
De onderwerpen zijn daarop afgestemd.
De voorbeelden komen rechtstreeks uit de praktijk.
Dus statistisch gezien moet iemand uit die wereld dit lezen.

Maar waarom blijft het zo stil?

⚖️ Misschien is stilte óók informatie, misschien zegt die stilte iets.

Over werkdruk.
Over protocollen.
Over handelingsverlegenheid.
Over angst om fouten te erkennen.
Of misschien over iets nog ingewikkelders:

Dat erkennen wat hier beschreven wordt, ook betekent erkennen dat systemen soms schade veroorzaken terwijl ze proberen te helpen.
En dat is pijnlijk.
Dat begrijp ik.

🧠 Daarom stel ik deze vragen niet uit verwijt

Ik stel ze uit nieuwsgierigheid, omdat ik werkelijk wil begrijpen:
Wat gebeurt er bij jou wanneer je deze verhalen leest?

Werk je binnen:

• jeugdzorg
• GGZ
• wijkteams
• rechtbanken
• onderwijs
• maatschappelijk werk
• hulpverlening rondom gezinnen

Dan wil ik je iets vragen:
Wat mis ik?
Wat zie jij?
Waar schuurt het?
Wat maakt dat dit onderwerp wel of niet besproken wordt binnen jouw organisatie?

🌱 Misschien begint verandering precies hier

Niet bij nog een protocol.
Niet bij nog een training.
Maar bij eerlijk zeggen:

“Dit herken ik.”
of juist:
“Hier geloof ik nog niet in.”

Want ook dát gesprek moeten we misschien eindelijk gaan voeren.

Dus als jij dit leest, als professional, hulpverlener of iemand binnen een systeem, wil je me dan iets laten weten?
Desnoods één zin, want misschien is de grootste blinde vlek niet wat we niet zien, maar dat we elkaar daar nooit iets over vragen.