Over herkenning, ouderverstoting en waarom ik blijf schrijven

🤍

Jullie berichten breken mij en geven mij tegelijk kracht om door te gaan

Iedere dag ontvang ik berichten.

DM’s.
Mails.
Lange verhalen van vrouwen, die zichzelf herkennen in mijn blogs.

Vrouwen die schrijven:

“Ik dacht dat ik gek werd.”
“Eindelijk zegt iemand wat ik voel.”
“Ik dacht dat ik alleen was.”

En iedere keer wanneer ik zo’n bericht lees, voel ik tegelijkertijd twee dingen.

Dankbaarheid En verdriet.

💔 Want achter ieder bericht zit pijn

Geen oppervlakkige pijn.

Maar vrouwen die jarenlang geprobeerd hebben:

• hun gezin bij elkaar te houden

• hun kinderen te beschermen

• rustig te blijven

• hulp te zoeken

• geloofd te worden

En die uiteindelijk vaak achterblijven met complete uitputting, verwarring en een hart dat langzaam gebroken is.

🕊️ Het moeilijkste onderwerp voor mij blijft ouderverstoting

Omdat ik daar zelf middenin leef.

Ik heb mijn kind inmiddels bijna vijf jaar niet gezien.

Vijf jaar.

Soms schrijf ik dat op en voelt het nog steeds onwerkelijk.

Alsof een moederhart eigenlijk niet begrijpt, hoe het mogelijk is om zó lang van je kind verwijderd te zijn, terwijl je juist alles probeerde om hem te beschermen.

🌪️ En wat mij misschien nog wel het meeste pijn doet…

…is dat ik heilig geloof, dat dit niet zo had hoeven lopen.

Niet als er eerder:

• herkenning was geweest

• erkenning was geweest

• kennis was geweest over narcistische dynamieken

• écht gekeken was naar wat er binnenshuis gebeurde

De basis lag natuurlijk in het narcisme waarin wij leefden.

Maar ik héb om hulp gevraagd.

Ik heb niet gezwegen.
Ik heb niet weggekeken.
Ik wilde koste wat kost mijn kind beschermen.

En toch voelde het vaak
alsof niemand werkelijk zag
wat er gebeurde.

⚠️ Omdat systemen vaak pas handelen wanneer iets zichtbaar bewezen kan worden

En narcistische mishandeling laat zelden blauwe plekken achter.

Dus zolang:

• er geen diagnose was

• geen fysiek geweld zichtbaar was

• de dader rustig overkwam

• het verhaal ingewikkeld werd

bleef de echte dynamiek onzichtbaar.

En precies daar zijn zoveel moeders hun kinderen verloren.

Niet omdat ze niet vochten, maar omdat ze vochten tegen iets wat voor de buitenwereld nauwelijks zichtbaar was.

💔 Iedere DM raakt mij opnieuw

Soms lees ik berichten van vrouwen die exact dezelfde wanhoop voelen.

Moeders die hun kinderen nauwelijks nog zien.
Of helemaal niet meer.

Moeders die voelen:
“Mijn kind raakt zichzelf kwijt.”

En iedere keer grijpt dat mij opnieuw aan.

Omdat ik die pijn ken.
Niet uit theorie.
Maar vanuit mijn diepste vezels.

🌱 En toch geven jullie mij ook kracht

Want tussen al die pijn gebeurt ook iets anders.

Jullie geven mij kracht om door te blijven schrijven.

Iedere mail.
Iedere DM.
Iedere vrouw die zegt:

“Dankjewel, ik voel me eindelijk gezien,” maakt mijn drijfveer groter. Omdat niemand alleen door dit soort psychische pijn heen zou moeten gaan.

🤍 Misschien is dát wat Het Ongeziene Systeem werkelijk is geworden

Niet alleen een blogwebsite.

Maar een plek, waar slachtoffers eindelijk voelen:

“Ik ben niet gek.”
“Ik ben niet alleen.”
“Iemand begrijpt wat ik voel.”

En geloof me…

Dat betekent meer voor een beschadigd hart, dan woorden soms kunnen uitleggen.

🕯️ Aan iedereen die mij schrijft

Dankjewel.

Voor jullie openheid.
Jullie vertrouwen.
Jullie verhalen.

Ik lees jullie berichten met mijn hart.
En ook al kan ik niet iedereen redden…ik hoop dat mijn woorden jullie soms even laten voelen:

“Ik geloof je.”
“Je bent niet alleen.”
“Wat jij voelt, is echt.”

En misschien…
heel misschien…
geven jullie mij net zoveel kracht
als ik jullie probeer te geven.

🔎 Werk jij binnen hulpverlening, jeugdzorg, GGZ of rechtspraak?
Dan nodig ik je uit deze blog niet alleen te lezen, maar ook te bespreken met collega’s.

Achter ouderverstoting, chronische stress en psychische ontregeling schuilt vaak een werkelijkheid die jarenlang onzichtbaar blijft.

Bewustwording begint bij herkenning.